ಕವನ ಪವನ / ಅಪ್ಪನ ಕರುಳು – ಆಶಾ ನಾಗರಾಜ್‌

ಕರುಳು ಯಾವಾಗಲು ಅಮ್ಮನದ್ದೇ ಕೇಳಿದ್ದೆ…,
`ಕರುಳು’ ಈಗ ಅಪ್ಪನದ್ದನ್ನು ನೋಡಿದೆ!

ಗೋಡೆಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಕೆಂಪು ದೀಪವೊಂದು
ಸತತ ನಾಲ್ಕೈದು ಗಂಟೆ ಉರಿದು ಆಗತಾನೆ ಆರಿತು.
ತನ್ನ ಸುತ್ತಲೂ ಕೆಂಪು ಗುಡಿಯೊಂದನ್ನು
ನಿರ್ಮಿಸಿ ಆರಿತ್ತು ಆ ದೀಪ.
ಎರಡು ನಿಮಿಷದ ತರುವಾಯ ಎಡಕ್ಕೊಂದು, ಬಲಕ್ಕೊಂದು ದ್ವಾರಗಳು ತೆರೆದುಕೊಂಡವು.
ಗಾಲಿ ಮಂಚದಲ್ಲಿ, ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಪೈಪುಗಳನ್ನು ತಗಲಿಸಿಕೊಂಡ ಜೀವವೊಂದನ್ನು ಇಬ್ಬರು ಎಳೆದೊಯ್ದರು.

ಹಿಂದೆಯೇ ಬಂದ… ದೇಹದ ಅಂಗವೇನು ಕಾಣದಂತೆ…
ಕಾಲಿಗೆ ಮೆಟ್ಟದ್ದ ಬೂಟುಗಳು ಕೂಂಚ ಹಿಗ್ಗಿ ಕಾಲು ಚೀಲವೂ ಆಗಿತ್ತು..
ಮಂಡಿಗಿಂತ ಉದ್ದವಿದ್ದ ತಿಳಿ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ
ಪೂರ್ತಿ ತೋಳಿನ,
ಬೆನ್ನಮೇಲೆ ಟಾಕುಗಳಂತೆ
ಕಟ್ಟಿರುವ ಗೌನು, ಅಂಗೈ ಬೆರಳುಗಳು ಸಲೀಸಾಗಿ ಆಡಿಸಲು ಆಗುವಹಾಗೆ

ಕೈಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರುವ ಬಿಳಿಯ ಕೈಗವಸುಗಳು.
ತಲೆ ಮತ್ತು ಅಣೆಯನ್ನು ಆವರಿಸಿದ್ದ ಟೋಪಿ.
ಕಣ್ಣಿಗೊಂದು ದಪ್ಪ ಕನ್ನಡಕದ ಪೊರೆ,
ಉಳಿದ ಮುಖ ಮತ್ತು ಮೂಗನ್ನು
ಮುಖಗವಸೊಂದು ಅಲಂಕರಿಸಿತ್ತು.

ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದ ಒಂದು ಬಟ್ಟಲನ್ನು
ನನ್ನ ಮುಂದಿಟ್ಟು ಉಸುರಿದರು..
“ಕರುಳು” ನಿಮ್ಮಪ್ಪನದು!

ಕರುಳು ಯಾವಾಗಲು ಅಮ್ಮನದೇ ಕೇಳಿದ್ದೆ!
`ಕರುಳು’ ಈಗ ಅಪ್ಪನದನ್ನೂ ನೋಡಿದೆ!!

ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮುಂಚೆ ಎದ್ದು.
ಕಂಬಳಿಯೊಳಗೇ ಕುಳಿತು,
ಅಮ್ಮ ಕೊಟ್ಟ ಬಿಸಿ ಕಾಫಿ ಹೀರುತ್ತಾ..
ಬೀಡಿಯ ಕಟ್ಟಿನಿಂದ ಒಂದು ಬೀಡಿಯನ್ನು
ತುಟಿಯ ಮದ್ಯದಲ್ಲಿರಿಸಿ,ಅದಕ್ಕೆ ಮೋಕ್ಷ
ನೀಡಲು ಬೆಂಕಿಯ ಕಡ್ಡಿಯೊಂದನ್ನು,
ಪಟ್ಟಣದ ಅಂಚಲ್ಲಿರುವ ಮದ್ದಿಗೆ ಗೀರಿ,
ಸುರ್‌ ಎಂದು ಬಂದ ಜ್ವಾಲೆಯನ್ನು ಬೀಡಿಗೆ
ಹೊತ್ತಿಸಿ. ದೊಡ್ಡ ಉಸಿರಿನೊಂದಿಗೆ ಬೀಡಿಯ ವಿಷವನ್ನು ಉಂಡು..

ಕಪ್ಪು,ಬೂದು,ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣದ ಸುರುಳಿ ಸುರುಳಿಯಾಗಿ ಹೊಗೆ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ
ಅಪ್ಪನ ಚಿತ್ರ ಸ್ಮೃತಿಪಟಲದಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚಳಿಯದೇ ಉಳಿದಿದೆ..
ಅಪ್ಪನ ಆ ಚಟವೊಂದು ಹಠವಾಗಿ ಮನೆ-ಮಕ್ಕಳಿಗೆಲ್ಲಾ ಕಾಟವಾಗಿ ಕೊನೆಗೆ ಅದು ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ಪಾಠವಾಗಬಹುದೇನೊ?

ಆ ಚಟವೊಂದರ ಪರಿಣಾಮ..
ಇಂದು, “ಕರುಳು”ಅಪ್ಪನದು ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ….

-ಆಶಾ ನಾಗರಾಜ್‌

Hitaishini

ಹಿತೈಷಿಣಿ - ಮಹಿಳೆಯ ಅಸ್ಮಿತೆಯ ಅನ್ವೇಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಗೆಳತಿ, ಸಮಾನತೆಯ ಸದಾಶಯದ ಸಂಗಾತಿ. ಮಹಿಳೆಯ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಹಿಂದಣ ಹೆಜ್ಜೆ, ಇಂದಿನ ನಡೆ, ಮುಂದಿನ ಗುರಿ ಇವುಗಳನ್ನು ಕುರಿತ ಚಿಂತನೆ, ಚರ್ಚೆಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸುವುದು ಹಿತೈಷಿಣಿಯ ಕರ್ತವ್ಯ.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *